...Τους βαθμούς και (κυρίως) τους τίτλους companeros! Αυτή πρέπει να είναι η ευχή, ακόμη κι αυτές τις στιγμές ευφορίας για την κατάκτηση του 20ου πρωταθλήματος (και δεύτερου σερί...) από την ποδοσφαιρική ομάδα του FC BARCELONA, η οποία έκανε ρεκόρ συγκομιδής πόντων στα χρονικά της Primera Division με 99 (ολογράφως - για να δώσουμε κι έμφαση - ΕΝΕΝΗΚΟΝΤΑ ΕΝΝΕΑ)!

Γιατί η ιαχή CAMPIONS, που δονούσε το Camp Nou και τις Canaletes χθες, δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει: το FCB είναι ένας ζωντανός οργανισμός και εμείς οι socis κι οι aficionados του τα «κύταρρα» του. Όπως λοιπόν - όλοι - στο DNA μας έχουμε ως στόχο την προσωπική βελτίωση και τη διαιώνιση, αυτός πρέπει να (και νομίζω ότι) είναι κι ο στόχος του συλλόγου. Αφενός, να δημιουργήσει μια ομάδα ακόμη καλύτερη από την παρούσα (όσο κι αν είναι δύσκολο...), αφετέρου να συνεχίσει το - εν τοις πράγμασι - επιτυχημένο μοντέλο των τελευταίων δύο χρόνων. Η «μαγιά» υπάρχει κι είναι η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ...Ο...φούρναρης (λέγε με Pep) είναι αυτός που χόρτασε (όχι τόσο «άρτο», όσο «θεάματα»...) το φιλοθεάμον κοινό της Βαρκελώνης και της υφηλίου. Οπότε; Οπότε, μένουν 2-3 «υλικά» να προστεθούν, ώστε του χρόνου όχι μόνο οι πόντοι να γίνουν 100 (αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας) αλλά - το κυριότερο - η ομάδα να πηγαίνει με ...χίλια! Κι εμείς να τρέχουμε στα πέρατα της οικουμένης και να ξεπαραδιαζόμαστε για να απολαμβάνουμε αληθινές ποδοσφαιρικές παραστάσεις!

Α propo, αυτή ήταν η μεγαλύτερη μου ικανοποίηση: η συγκεκριμένη παρέα που θύμισε ΤΙ ΕΣΤΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (κι ότι μπορεί να συνδυάζεται με επιτυχίες...) στους εραστές του «ρεαλισμού» και του τακτικισμού, απέδειξε ότι δεν είναι «πυροτέχνημα», «κομήτης», «διάττων αστήρ»...

Κι επίσης ότι βγήκε νικήτρια - ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΚΟΝΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ - κόντρα στην πιο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ πολιτική που γνώρισε το παγκόσμιο φούτμπολ!

Όλα αυτά, κατά τη διάρκεια προεκλογικής χρονιάς που παραδοσιακά δοκιμάζει την συνοχή μας ως κοινωνικού φαινομένου. Όμως, εδώ ακριβώς, είναι το credit του μέντορα, του εμπνευστή αυτής της ομάδας ο οποίος έχει δημιουργήσει μια ομάδα...μπετόν αρμέ, «καθ' εικόνα κι ομοίωση» του: ανεπηρέαστη από εξωτερικούς παράγοντες και με μοναδική στόχευση τη ΝΙΚΗ - σε συνδυασμό απαραίτητο - με το ΘΕΛΚΤΙΚΟ ΘΕΑΜΑ...

Ναι - για να κάνουμε κι ένα μίνι απολογισμό - δεν φτάσαμε συνολικά στα περσινά (ανεπανάληπτα;) στάνταρ. Όχι γιατί δεν πήραμε τους άλλους δύο τίτλους, να εξηγούμαστε...Από πλευράς θεάματος και ποδοσφαιρικής παραγωγής ομιλώ. Κοντολογίς, δεν... ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΑΜΕ όσο πέρσι! Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ από τους υπολοίπους στον συγκεκριμένο τομέα! Κι είναι κοινή παραδοχή αυτό...

Η ομάδα ήταν πιο μεστή, ορθολογική, πιο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ (στο πρωτάθλημα τουλάχιστον), αλλά - παρα ταύτα - έξω από τα...καλούπια του «μοντέρνου» ποδοσφαίρου. Αυτά, τελικά, τα χαρακτηριστικά ήταν που μας έδωσαν και τον τίτλο. Σε συνδυασμό βέβαια με τα περσινά κληροδοτήματα: την αυτοπεποίθηση, το ΠΝΕΥΜΑ ΝΙΚΗΤΗ, την ομαδικότητα, την παρεϊστικη ατμόσφαιρα και την αλληλεγγύη που βγάζει σε κάθε της κίνηση (η κίνηση του Valdes να φωνάξει το όνομα του αναπληρωματικού του γκολκίπερ κάτι λέει, δεν νομίζετε;)

Εντάξει, εννοείται πως υπήρξαν κι...ανορθογραφίες. Αν δεν υπήρχαν άλλωστε πάλι...triplete θα κάναμε μάλλον. Ο «ψηλός» δεν προσαρμόστηκε όσο θα περιμέναμε ή δεν βρέθηκε ο κατάλληλος ρόλος για να προσφέρει τα αναμενόμενα, ενώ είναι φανερό πως η «λυδία λίθος» αυτής της ομάδας είναι η ταυτόχρονη παρουσία των Xavi - Iniesta στο γήπεδο. Αν λείψει ο εις εκ των δύο γινόμαστε πιο...γήινοι, δύναται να βρεθεί ο ...κρυπτονίτης που εξουδετερώνει τους «Supermen» εκ Καταλωνίας!

Οι οποίοι - για να μιλήσουμε και για τα χθεσινά - στο ξεκίνημα του τελευταίου αγώνα έμοιαζαν περισσότερο με τον...Λεξ Λούθορ! Κάτι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα περί «τελειωμένου» πρωταθλήματος, κάτι το άγχος για την κούπα που ήταν εκεί και περίμενε, κάτι η απουσία του ...quarterback Χavi (κατά την προσωπική μου άποψη ο μοναδικός ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ αυτού του συνόλου...) στο πρώτο δεκάλεπτο τρίβαμε τα μάτια μας και ψάχναμε να βρούμε πια είναι η Μπάρσα!

Νομίζω κατέστη πρόδηλη η σημασία της ψυχολογικής προετοιμασίας για τα παιχνίδια, ανεξαρτήτως διαφοράς δυναμικότητας...Σε έναν τομέα, που ο προπονητής έχει πάρει άριστα αυτά τα δύο χρόνια. Με εξαίρεση, τα δύο ματς με την Ιnter. Eιδικά το δεύτερο, αλλά εκεί το λάθος βαρύνει σύσσωμο το ποδοσφαιρικό τμήμα (μπλουζάκια κι...αηδίες) που μπήκε σε μια αδιέξοδη διαδικασία...

Τέλος πάντων, ευτυχώς που, ε λλείψει υπαρχηγού, υπήρχε ο ΑΡΧΗΓΟΣ και διόρθωνε τις ...μουτζούρες των Valdes και Pique (καλά...ματιασμένος είναι αυτός τον τελευταίο μήνα; Από το παιχνίδι με την Μαδρίτη περιμένουμε να δούμε τον...αληθινό!) γιατί αλλιώς θα είχαμε...εμφράγματα! Το τάκλιν του Puyi, την ώρα που o Manucho (κι η Μαδρίτη...) πανηγύριζαν, σχεδόν, το «σίγουρο» γκολ, καταδεικνύει το ηγετικό του προφίλ. Καθώς κι ότι η λέξη «κορεσμός» του είναι άγνωστη! Τι στο καλό, τζάμπα οι ώρες στα γυμναστήρια για να χτίσει τέτοιο κορμί o ...αρσιβαρίστας Carles;

Ο Messi, εξάλλου - εν τη απουσία του «μετρονόμου» - ψαχνόταν, αφού γύριζε πιο πίσω και μπερδευόταν με τα χαφ, ενώ ο Υaya Toure χρειάστηκε κάμποση ώρα για να μπει στο ...πετσί του ρόλου του αντι - Χavi. Άλλωστε, ο Ιβοριανός δεν έχει ούτε την κάθετη, ούτε την μακρινή μπαλιά του. Διαθέτει, όμως, το ξεπέταγμα (σε μικρό χώρο) και την κάθετη κίνηση με την μπάλα - στοιχεία δυσεύρετα στην αγορά - που προσωπικά με καθιστούν σούπερ σκεπτικιστή απέναντι στα «σενάρια» αποχώρησης του...

Ευτυχώς, στο να «ξυπνήσουμε» βοήθησε κι η...Μαδρίτη που «έβαλε πλάτη» δεχόμενη το γκολ στη Malaga, αλλά και το αυτογκόλ του Prieto (καιρός ήταν να μας χαμογελάσει η τύχη...). Τα...μάγια, που έμοιαζαν να μας έχουν κάνει, όταν ο Leo τετ α τετ αστόχησε ανέλπιστα, λύθηκαν με το δεύτερο γκολ του Pedro. Εκεί ξεκίνησε η fiesta, που κορυφώθηκε με τα δύο γκολ του Μessi. O Αργεντινός έφτασε τα 34 στο πρωτάθλημα (όσα κι ο Ronaldo, όχι ο Κλαψιάρο, ο...κανονικός το 1997!) κι εκτός από Pichichi θα έχει στην ...παπουτσοθήκη του κι ένα «ΧΡΥΣΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ»! Μετά ήρθε η «συσκότιση», τα λέϊζερ, τα πυροτεχνήματα και το... μικρόφωνο!

Άντε, ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (διπλά και τρίδιπλα)!